Kommerenkweltijd

't Is komkommertijd. Pardon, kommerenkweltijd. Want altijd bereikt ons wel een triestige mare: hier is een kind verdwaald, daar liep er iemand tegen de deur, en ginder wordt een kunstenaar net niet opgepakt. Het lijkt wel alsof alle hoofd- en eindredacteurs ten lande beslist hebben: de levensgenieters zijn op vakantie, we verdubbelen de portie miserie. Of het is te koud, of het is te warm. Of er moet iets, of er mag niets. Een groep zigeuners die een weide bezet? Een staatsgreep die onze voedselvoorziening in gevaar brengt. Tien kinderen die een bedorven gehaktbal eten? Een beproeving voor ons ziekenhuissysteem. Twintig doden in een tunnel? Een duivels godsgeschenk. En komt er ooit een dag dat er geen enkele trein te laat is, geen enkele kelder onder water staat en geen enkele medemens onze minachting verdient? Dan plegen onze verenigde hoofdredacteurs waarschijnlijk collectief zelfmoord. Wordt het toch nog een nieuwswaardige dag.